www.besimdemaku.page.tl

FEJA ISLAME ESHTE JET

Mekatet dhe pendimi

 

Sëmundja e xhelozisë

 

 

1. Xhelozia është njëra prej mëkateve të mëdha e cila lidhet me shkatërrimin e veprave të mira me një shpejtësi sikurse që zjarri që i djeg drunjtë dhe e thanë barin në hi. “Xhelozia i djeg veprat e mira, njëlloj sikurse që zjarri i djeg drunjtë për djegie. ” [Sunan Ibn Maxheh]

 

2. Prej Pejgamberit salallahu alejhi ve selem xhelozia është përshkruar si sëmundje.

 

3. Xhelozia donë të thotë ta urresh që të tjerëve të ju ndodh ndonjë e mirë.

 

4. Xhelozia është mos kënaqësi me caktimin e Allahut dhe dhurimit të tjerëve bekimin e Tij.

 

5. “Besimi dhe xhelozia nuk qëndrojnë së bashku në zemrën e robit.” [Ibn Hibban, sahih]

 

6. “Njerëzit do të jenë shumë mirë për derisa nuk xhelozojnë në njëri tjetrin.” [At-Tabarani me transmetim të besueshëm]

 

7. Xhelozia është karakteristik të cilën jehuditë e shfaqën kundër Pejgamberit, sallallahu aleihi ve selem, duke i nxitur ata që t’i sjellin atij dëme.

 

8. Xhelozia të dërgon në urrejtje.

 

9. Pejgamberi salallahu aleihi ve selem e ka përshkruar xhelozin si qethës i fesë.

 

10. Muslimanët janë të urdhëruar në Suren el-Felek që të kërkojnë strehim prej smirëkeqit kur ai nxit për xhelozi.

 

11. Xhelozia është më e keqe se mizëria; kjo është për arsye se mizëria vetëm e ndalë vetën e tij që të ketë ndonjë të mirë por ai i cili xhelozon nuk i pëlqen të mirat që Allahu i miraton mbi robërit e Tij.

 

12. Askush s’mund të arrin besim të vërtet derisa ai të dëshiron për vëllain e tij atë çka e dëshiron për veten e tij.

 

13. Është thënë se ata njerëz të cilët kanë shkallën më të lartë të shqetësimit janë xhelozët. Një person i atillë nuk ka rehati dhe vazhdimisht është i brengosur.

 

14. Dëmi më i madh i cili rrjedh prej njeriut xheloz bie mbi xhelozin, i cili me një mospëlqim të caktimit të Allahut fiton një humbje të madhe për vetën e tij.

 

El-Mubarrad i lexoj këta rreshta:

 

Syri i xhelozit çdoherë sheh skandal,

duke vënë në shesh gabimet dhe duke i fshehur të mirat.

 

Ai të takon ty me gëzim, me fytyrë të buzëqeshur,

derisa zemra e tij i fsheh ndjenjat e tij të vërteta.

 

Xhelozia e xhelozit vije pa provokim,

ndërsa ai nuk pranon asnjë arsye kur ai sulmon.

 

Pjesë të marrë nga “Sëmundjet e zemrës dhe shërimi i tyre” nga Ibn Tejmija.






 

Kushtet e pendimit të vërtetë



Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit!

Falënderimet qofshin vetëm për Allahun! Paqja dhe shpëtimet qofshin mbi të Dërguarin Muhamed, mbi familjen e tij, si dhe mbi të gjithë pasuesit e tij deri në Ditën e Gjykimit!!

Vëlla i dashur!


Pendimi i vërtetë ka disa kushte të cilat duhen vepruar, në mënyrë që pendimi të jetë i saktë dhe i pranuar!

Së pari: Sinqeriteti tek Allahu i Lartësuar

Të jetë nxitje për pendim dashuria për Allahun, madhërimi i Tij, shpresa dhe lakmia për shpërblimin e Tij, frika nga ndëshkimi. Për këtë arsye Allahu i Lartësuar ka thënë: "Përveç atyre që u penduan, u përmirësuan, iu përmbajtën Allahut (mësimeve të Tij) dhe praktikojnë sinqerisht fenë e tyre për Allahun. Të tillët do të jenë bashkë me besimtarët, e Allahu ka për t’iu dhënë besimtarëve shpërblim të madh." (Nisa, 146.)

Së dyti: Largimi nga mëkatet

Mos e imagjino saktësinë e pendimit në vazhdimin e mëkateve. Për sa i përket kthimit në gjynahe pas pendimit të sinqertë, mos përto për një pendim vijues, pasi në këtë rast nevojitet një pendim i ri i sinqertë.

Së treti: Njohja e mëkateve


Nëse dikush nuk mund të pendohet për diçka, atëherë ai nuk e njeh apo nuk e llogarit atë për mëkat.

Së katërti: Keqardhja për gjynahet e kaluara

Mos e përfytyro pendimin vetëm se duke ndjerë mërzitje, keqardhje dhe dëshpërim për veprimin e gjynaheve të kaluara. Për këtë arsye keqardhja kthehet sa herë që flitet dhe kujtohen gjynahet e kaluara, ndaj është thënë në një hadith: "Keqardhja është pendim." (Transmetoi Ahmedi dhe Ibn Maxhe, saktësuar nga shejh Albani).

Së pesti: Vendimi për të mos u kthyer në gjynahe

Nuk ka vlefshmëri pendimi i një personi i cili shpreson të kthehet përsëri në mëkate pas pendimit. Për të duhet të pendohet me sinqeritet e vendosshmëri dhe jo t'i japë vetes shpresë që të kthehet përsëri në gjynahe në një të ardhme.

Së gjashti: Kthimi i të drejtës personit që i është marrë

Nëse gjynahu është i lidhur me ndonjë të drejtë njerëzore, në shenjë dashurie për personin, duhet që t'i kthehet ajo e drejtë, në mënyrë që pendimi të jetë i saktë dhe i pranuar. 
Për këtë profeti (alejhi selam) ka thënë: "Kush i ka bërë një pa drejtësi (zullum) vëllait të vet në nderin e tij apo në diçka tjetër, le t’i kërkojë falje atij po atë ditë, para se mos të bëhet çështja për dinarë e dërhemë (para se të vihen veprat në llogari). 
Nëse e ka një vepër të mirë, do t’i paguhet me të padrejtësia; por nëse nuk do të ketë vepra të mira, atëherë do t’i merren mëkatet e të dëmtuarit dhe do t’i jepen atij (që ka bërë zullum)”. Transmetoi Buhariu.

Së shtati: Paraprirja e pendimit para kohës që nuk pranohet

Kjo kohë është koha e ardhjes së exhelit dhe koha e lindjes së Diellit nga Perëndimi. Në një hadith thuhet: "Allahu e pranon pendimin e robit të vet, deri para gargarës së tij (frymës së tij të fundit).” Transmetoi Ahmedi dhe Tirmidhiu, saktësuar nga Neveviu. 
Gjithashtu në një hadith tjetër thuhet: " Allahu gjatë natës e mban të shtrirë Dorën për të pranuar pendimin e mëkatarëve të ditës dhe e shtrin Dorën gjatë ditës për të pranuar pendimin e mëkatarëve të natës, derisa të lindë Dielli nga Perëndimi.” Transmetoi Muslimi.




 

Mëkatet, të vogla e të mëdha

 

 

Se'id ibën Xhubejr – Allahu e mëshiroftë! - rrëfen se njëherë një njeri e pyeti Ibn Abbasin (Allahu qoftë i kënaqur me të!):

 

“Sa kebair ekzistojnë (mëkate të mëdha)? Shtatë?” Ai u përgjigj: “Ato janë afër 700 sesa shtatë; përveçqë një mëkat i madh nuk mbetet i tillë, nëse personi (sinqerisht)kërkon falje (tek Allahu), dhe një mëkat i vogël nuk mbetet i tillë nëse personi insiston që vazhdimisht ta veprojë (d.m.th. bëhet mëkat i madh).”

 

Et-Tabari, El-Tefsir, artikulli 9207, et al.



 

ULE SHIKIMIN


Zinaja e syrit është prej mëkateve të mëdha nga mëkatet e vogla, dhe njëherit ajo e çon njeriun drejtë mëkatit të madh, që ajo është zinaja (prostitucioni). 
Ai që s’mundet ta stopoj (ndaloj) shikimin e tij, nuk do të mund ta ruaj organin gjenital (të tij)¬. 
Kanë thënë: “Kujdes nga shikimi sepse ajo mbjell në zemër epshin, dhe mjafton kjo si sprovë”. 


Davudi, alejhi selam, ka thënë:

“Biri im, ec mbas luanit apo luajve, por assesi mos ec mbas një gruaje (të huaj).”


I kanë thënë Jahjas, alejhi selam: “Cili është fillimi i zinas?” U përgjigj: “Shikimi”. 


Fudajl ibn Ajad thotë: “Ka thënë Iblisi: “Shikimi është harku dhe shtiza ime e vjetër që nuk gabon.”” 


Sa herë që kalon një ditë prej ditëve tuaja, mbyllet fletushka me regjistrimin e veprave që ke bërë atë ditë. Bëj vepra të mira për veten tënde, krahasoje ditën tënde të sotme me atë të djeshmen; largoju mëkateve dhe shtoji veprat e tua të mira para se të të vij caktimi i Allahut (vdekja).


 

Pendimi

 

 

Pendimi paraqet kthimin nga mosbindja ndaj Allahut tek bindja ndaj Tij.

 

Pendimin e do Allahu, siç thotë në Librin e Tij: " …Pa dyshim, Allahu i do ata që pendohen fort (për gjynahet) dhe ata që pastrohen." [el-Bekareh: 222]

 

Pendimi është obligim për secilin besimtar. Allahu thotë: O ju, që keni besuar! Kthehuni tek Allahu me një pendim të sinqertë…!" [Et-Tahrim: 8]

 

Pendimi, është një mënyrë për të arritur sukses. Allahu thotë: "…Të gjithë ju, o besimtarë, kthehuni tek Allahu të penduar, që të arrini shpëtimin!" [En-Nur: 31]. Suksesi është kur dikush merr atë të cilën e kërkon dhe ruhet nga ajo nga e cila ikën.

 

Përmes pendimit Allahu falë mëkatet, pa marrë parasysh sa të mëdha që janë dhe pa marrë parasysh sa shumë që janë. Allahu thotë: "Thuaj: “O robërit e Mi, që i keni bërë keq vetes me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut! Allahu, me siguri, i fal të gjitha gjynahet. Vërtet, Ai është Falësi i madh dhe Mëshirëploti." [Ez-Zumer: 53]

 

O vëllai/motra im/ime që ke rënë në mëkate, mos u dëshpëro nga mëshira e Zotit tënd, sepse me të vërtetë dera e pendimit është e hapur derisa dielli të lind nga perëndimi.[ deri në ditën e Kiametit]

 

I Dërguari i Allahu – alejhis-selam! – ka thënë: "Me të vërtetë, Allahu e shtrin Dorën e Tij natën në mënyrë që të pranojë pendimin e mëkatarit gjatë ditës. Dhe Ai e shtrin Dorën e Tij gjatë ditës, në mënyrë që të pranojë pendimin e mëkatarit gjatë natës, deri (në ditën) kur dielli të lind nga perëndimi." [Shënuar nga Muslimi]

 

Dhe sa shumë njerëz që janë penduar tek Allahu nga mëkate të shumta dhe të mëdha, dhe Allahu ua ka pranuar pendimin e tyre? Allahu – i Madhëruar qoftë! - thotë: "dhe ata që, pos Allahut, nuk adhurojnë zot tjetër, nuk vrasin njeri, gjë që Allahu e ka ndaluar, përveçse me të drejtë dhe që nuk bëjnë kurvëri. E, kush i bën këto, do të marrë gjynahe. Ndëshkimi do t’i dyfishohet në Ditën e Kiametit dhe ai do të qëndrojë përherë në këtë fatkeqësi i poshtëruar. Përjashtim bën ai që pendohet, beson dhe punon vepra të mira. Një njeriu të tillë Allahu ia ndërron veprat e këqija në të mira. Allahu është Falës e Mëshirëplotë. [el-Furkan 68-70]

 

Pendimi i sinqertë duhet që të përmbush pesë kushte (në mënyrë që të pranohet), e ato janë:

 

1. Sinqeriteti për Allahun më të Lartin: Kjo është që personi e vepron këtë vetëm për hir të Allahut dhe duke kërkuar shpërblimin e Tij dhe shpëtimin nga Ndëshkimi i Tij.

 

2. Keqardhja për mëkatin që është bërë, aq sa ai thotë se është pikëlluar nga veprimi i tij dëshiron sikurse mos ta kishte bërë kurrë.

 

3. Ndërprerja e menjëhershme e bërjes së mëkatit. Nëse mëkati ishte kundër Allahut[bindjes ndaj Tij], atëherë ai duhet (1) të ndalojë, nëse ka qenë një veprim i ndaluar, ose (2) nxitimi në veprimin e tij nëse ka qenë një obligim të cilën e ka ndërprerë. Dhe, nëse mëkati ka qenë kundër ndonjë krijese (sikurse njerëzit), atëherë ai duhet që nxiton të liron veten e tij nga ai, qoftë duke ia kthyer atë[sendin] prapa atij apo duke kërkuar falje dhe hallallëk.

 

4. Këmbëngulja në mos kthim në bërjen e atij mëkati përsëri në të ardhmen.

 

5. [Koha] Pendimi nuk duhet që të ndodh para kohës kur pranimi i tij mbaron, qoftë me vdekjen[ e personit] apo me lindjen e diellit nga perëndimi.

 

Allahu thotë: "Nuk pranohet pendimi i atyre që vazhdimisht bëjnë të këqija e, kur u afrohet vdekja, atëherë thonë: “Unë tani me të vërtetë po pendohem”. As për ata që vdesin duke qenë jobesimtarë. Për këta, Ne kemi përgatitur dënim të dhembshëm.” [En-Nisa: 18]

 

Profeti – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të! – ka thënë: "Cilido që pendohet përpara se dielli të lind nga perëndimi i tij, Allahu do t’ia pranojë pendimin." [Shënon Muslimi]

 

O Zoti ynë na dhuro pendim të sinqertë dhe na e prano prej neve, me të vërtetë Ti je Dëgjuesi, dhe i Gjithëdituri!

 

Shkroi: Shejh Muhammed bin Salih el-Uthejmin – Allahu e mëshiroftë! - 4/17/1406